Brussels Jazz Orchestra • Tutu Puoane
reviews
- title • Mama Africa
Jazzman
'(...) un mariage tout à fait convaicant de chansons folkloriques xhosa ou zoulou et d’orchestrations héritées (puet-on vraiment y échapper?) des Duke Ellington, Count Basie et Thad Jones/Mel Lewis Orchestras. 71 minutes plus tard, on vient à penser que la rencontre s’est déroulée si naturellement qu’elle pourrait décevoir par son classicisme.
(France)
www.noborderz.nl
Mama Africa is een degelijke, goed gemusiceerde, jazzplaat waarin Zuid-Afrikaanse liederen een geheel nieuwe uitgangspositie krijgen. Door de stem van Puoane vergeet je soms even dat je naar pure jazz aan het luisteren bent. Door haar blijft het de muziek van Zuid-Afrika die we hier horen en krijgt Makeba vanuit het hiernamaals weer een stem.
(March 2010)
De Standaard
De cd Mama Africa klinkt vol en kleurrijk, in de traditie van het Brussels Jazz Orchestra. De band speelt met veel gevoel voor detail een gevarieerde selectie van songs. De wisselwerking tussen stem en orkest, met puntige solo's, vurige passages en krachtig ensemblewerk, klinkt overtuigend.
(Belgium, 10 March 2010)
De Morgen
Zeven verschillende arrangeurs (bijna allemaal BJO-muzikanten) namen deze liederen onder handen en schreven er doorwrochte en indrukwekkende arrangementen voor. De uitvoering is prachtig, zoals we dat van het BJO gewoon zijn: rijke kleurschakeringen tot in de kleinste details, indrukwekkende tuti en fijne soli. Voor Puoane meteen een hele opgave om overeind te blijven, maar haar stem doorstaat de test met glans.
(Belgium, 22 February 2010)
De Telegraaf
Het Belgische orkest, onder leiding van dirigent-saxofonist-fluitist Frank Vaganee, volgt Tutu als een imposante bruidssleep in een selectie prachtig gearrangeerde Zuid-Afrikaanse songs. Gehuld in een swingende jazzoutfit zijn die songs soms opzwepend, nemen de gedaante aan van een romantische ballad, of grijpen terug op de traditionele Xhosa-muziek. (the Netherlands, ****)
Jazzism
.. de stem van de (in Antwerpen woonachtige) Zuid-Afrikaanse en de klank van het Brussels orkest bepalen toch de hoofdlijn. Lastige stukken is mijn zeker niet uit de weg gegaan; zo bevat Mountain Shade een paar hondsmoeilijke passages, die Tutu dapper onder de knie heeft gekregen. (the Netherlands, july 2010, ***)
